Forum Psychologiczne

Po 24 latach małżeństwa , jak sądzę, nawet dość udanego, nastąpił ciężki kryzys. U mnie spadek hormonów, mąż poczuł się odtrącony i niestety ... zakochał się w koleżance z pracy, która "troskliwie się Nim zaopiekowała". Do tej pory przez te wszystkie lata mąż deklarował swoje uczucia do mnie i twierdził , ze są cały czas żywe i że swoje życie ze mną wygrał. Chyba tak było, bo ja to czułam. W naszym związku były i burze, i świeciło słońce - samo życie.  Ogólny bilans na plus.
Nigdy nie miałam innego planu, całe siły i środki wkładałam w tą rodzinę. Dlatego wobec tego co nastąpiło stanęłam  jak niemy posąg, bez ruchu , bez gestów, bez sił. Zaskoczenie megagigantyczne.
Utrata Jego uczuć była dla mnie ciężkim ciosem i przeżyciem. W 25 rocznicę nie było już co świętować. A prezentem było rozstanie.
Od tego czasu minęły 2 lata. Nie mamy jednak rozwodu, ja nie mam jeszcze na to sił, ani pomysłu jak rozwiązać wiele spraw. On też nic nie robi w tym kierunku. Mieszkamy w jednym domu ale w osobnych mieszkaniach , właściwie to nie rozmawiamy ze sobą w ogóle, ostatnio jakby troszkę więcej. On nie jest z kobietą która rozbiła nasze małżeństwo, dla niej to była zabawa. Jego życie to teraz wielka tajemnica. Wyjeżdża na całe weekendy, na całe urlopy, nikt nie wie gdzie.  Myślę, że poznał inną kobietę, albo sama już nie wiem.
Wiem , że muszę żyć własnym życiem, pozbierać się wreszcie i z całych sił staram się o to, walczę o siebie - dzieci bardzo mi pomagają , są w sensie duchowym ze mną. Próbowałam poznać kogoś, próbowałam ułożyć sobie życie inaczej, ale jakoś nic mi nie wychodzi. Ciągle wraca do mnie ten mój nastrój kryzysowy, jak bumerang. Nie mogę się od niego uwolnić. Mam coraz mniej sił do życia i walki. Jestem mniej twórcza i mniej wydajna w pracy. Czasami to ja w ogóle nie pracuję. Wszystko jakoś tak się toczy, sama nie wiem jak. Wiem, ze moja sytuacja jest nieciekawa, to "ocieranie się" o siebie i odnawianie ran jest okropne. Jednak ja nie ułożę sobie życia w innym miejscu, bo to sprawa pracy, mieszkania, finansów. Utrzymuję siebie , ale nie mam 20 lat , a 52 i pracy nie zmienię, bo gdzie i na jaką. Tutaj jest cały dorobek życia. Zresztą i sił mi brakuje na wszelkie działania. Chyba nie potrafię być samotna, nie sądziłam, że tak źle będę to znosiła, zawsze myślałam , ze jestem silniejsza.
Jak jeszcze sobie pomóc? Tylko proszę nie doradzajcie, kina, książki, wypadów za miast, czy gimnastyki, ja to wszystko robię i nic.